Ο χωρισμός πονάει στην κυριολεξία

Η γλώσσα μας, όπως και οι περισσότερες γλώσσες, διαλέγει μια συγκεκριμένη μεταφορά βασιζόμενη σε στοιχεία ομοιότητας ανάμεσα σε δύο τομείς ενδιαφέροντος. Έτσι και για το χωρισμό, αποτυπώνει την έντονη συναισθηματική θλίψη με ακριβώς αυτή τη μεταφορά: του πόνου. Φράσεις όπως ράγισε ή πονάει η καρδιά μου μπορεί να μην είναι τόσο εύστοχες ως προς το όργανο που βιώνει αυτή την κατάσταση, μιας και με τα συναισθήματα ουδεμία σχέση έχει η καρδιά αλλά ο εγκέφαλος (ίσως θα ‘πρεπε να λέμε, λοιπόν, με πονάει το κεφάλι μου), όμως είναι ιδιαίτερα εύστοχες ως προς την αίσθηση αυτής της κατάστασης.

ygeiaΟυσιαστικά μιλάμε για καταστάσεις πένθους. Είτε πρόκειται για το πένθος έπειτα από το θάνατο κάποιου αγαπημένου προσώπου είτε για το πένθος των χαμένων ονείρων και της κοινής ζωής έπειτα από το χωρισμό. Σε αυτές τις περιπτώσεις η θλίψη είναι τόσο έντονη που μας ωθεί να την χαρακτηρίζουμε ως πόνο. Δεν είναι απλά μια δυσάρεστη εμπειρία που μας χαλάει τη διάθεση ούτε ένα γεγονός που μας ενοχλεί βέβαια, αλλά μπορούμε να το αγνοήσουμε με λίγη προσπάθεια. Είναι ακριβώς σαν τον έντονο σωματικό πόνο. Δεν σου επιτρέπει να αισθανθείς τίποτα άλλο εκείνη τη στιγμή και δεν μπορείς να προσποιηθείς πως δεν υπάρχει. Ίσως μπορεί να φορέσεις ένα ψεύτικο χαμόγελο και με μια πούδρα να διώξεις τη χλομάδα, όμως εσύ ξέρεις καλά τι σου συμβαίνει.

Οι επιστήμονες μάλιστα εξηγούν αυτό το χαρακτηρισμό της θλίψης ως πόνο επισημαίνοντας ότι ο εγκέφαλος δεν μπορεί να διακρίνει ανάμεσα στο σωματικό και τον ψυχικό πόνο. Νευρολόγοι μελέτησαν μέσω μαγνητικής τομογραφίας τον εγκέφαλο ανθρώπων, οι οποίοι είχαν υποστεί πρόσφατα μια απώλεια και διαπίστωσαν πως, όταν οι άνθρωποι αυτοί σκέφτονταν ή έβλεπαν σε φωτογραφία το πρόσωπο που τους προκαλούσε θλίψη, ενεργοποιούνταν οι ίδιες περιοχές του εγκεφάλου που ενεργοποιούνται και κατά τη διάρκεια του σωματικού πόνου. Με άλλα λόγια, ο οργανισμός θεωρεί ότι πονάς ακόμα και όταν δεν πονάει κάποιο συγκεκριμένο όργανο ή περιοχή στο σώμα, αλλά απλά είσαι πολύ στεναχωρημένος, και γι’ αυτό αντιδρά το ίδιο δυσάρεστα. Δηλαδή μπορεί να μη μεταφέρει στον εγκέφαλο το ερέθισμα του πόνου κάποιο νεύρο από κάποια περιοχή του σώματος που έχει υποστεί βλάβη, αλλά ο πόνος γεννιέται απευθείας στον εγκέφαλο. Γι’ αυτό μπορεί να μην πονάμε κάπου συγκεκριμένα, όμως, η άσχημη αίσθηση είναι η ίδια.

Τα καλά νέα είναι πως ως εκ τούτου ο ψυχικός όπως και ο σωματικός πόνος περνάει. Όπως η πληγή επουλώνεται με τον καιρό, έτσι και η θλίψη που προκαλείται από τον αποχωρισμό υποχωρεί και ο εγκέφαλος δεν αναγνωρίζει πλέον το συγκεκριμένο ερέθισμα ως γεγονός που θα θέσει σε συναγερμό τον οργανισμό και θα δημιουργήσει αρνητικά συναισθήματα. Μαθαίνει να ζει μαζί του, να το αποδέχεται, να το θυμάται αλλά να μην φρικάρει κάθε φορά που το σκέφτεται. Γιατρεύεται. Φυσικά, όπως κάθε πληγή, και η σωματική πληγή θέλει φροντίδα και αφοσίωση για να θεραπευτεί. Δεν πρέπει κανείς να την αγνοήσει και να την κουκουλώσει. Πρέπει να φροντίσει την ψυχολογία του, όπως θα φρόντιζε το μέρος του σώματος που θα είχε χτυπήσει.

View ratings
Rate this article

Revisions

  • Δεκέμβριος 5, 2016 @ 11:18:37 [Τρέχουσα αναθεώρηση] by Χρήστος - Αναστάσιος Κωστούρος
  • Δεκέμβριος 5, 2016 @ 11:18:37 by Χρήστος - Αναστάσιος Κωστούρος